บันทึกจากญี่ปุ่น....น้าตู่ ณ ชิบะ

๑๗  กรกฎาคม  ๒๕๔๓      ระทึกขวัญพันเยน  

ออกจากหอสายโด่ง แวะกินบะหมี่ที่ตลาดปลาเจ้าเก่านั่นแหละ เหลือเงินติดกระเป๋า
ชนิดวันนี้อยู่ไม่รอดตลอดวันแน่นอน มาถึงสำนักงานก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน 
จนบ่ายโมง อูเอโนะซังไม่อยู่  เอาไงดี เดี๋ยวช้าธนาคารปิดอีก จะต้องบากหน้าขอยืมเงินเขา
	
ตัดสินใจบอกทากากิซังให้ช่วยพาไปธนาคารที  ที่ต้องอาศัยเขาก็เพราะต้องเอาเขา
ไปพูดภาษาญี่ปุ่นให้ไง บัตรมันกดเงินไม่ออก  ไม่รู้ทำไม

ลงไปชั้นล่างของอีกตึกหนึ่ง เอาละสิ ธนาคารปิด ถามยามเขาบอกว่าสาขานี้ปิดแล้ว
ตั้งแต่วันนี้  ความจริงน้ารู้ล่วงหน้ามาแล้วว่าเขาจะปิด แต่ไม่รู้ว่าวันไหน

ทากากิซังตัดสินใจว่างั้น เดินนำหน้าไปสาขาที่ตลาดปลา หรือ ซึกิจิ  มีอยู่แห่ง
เดินอาบแดดกันไปสองคน หมอนี่ก็เดินเร็วชิบเป้ง ตามไม่ค่อยจะทัน เดินๆ
แล้วต้องคอยวิ่งไล่เขาไปเป็นระยะ เดินไปตรงที่ทากากิซังบอกว่ามีสาขาสุมิโตโม่ 
แต่มันไม่มีเลยต้องเดินขึ้นไปทางกินซ่า กว่าจะเจอหมดเหงื่อไปหลายยก
	
เข้าไปดึงบัตรคิว นั่งรอแป๊บเดียวก็ได้  เอาบัตรให้เขาดู ทากากิซังอธิบายความ
 เสร็จแล้วเขาให้รอสักพัก เอาบัตรไปเช็คสักแป๊บหนึ่งก็มาบอกว่า บัตรไม่ได้เสีย
หรอก ใช้ได้ แต่บัตรนี้เพิ่งเริ่มใช้ได้ตั้งแต่วันนี้  
	
เออดูเขาเป็นเข้า ทำงี้ได้ไง บัตรเก่าใช้กดไม่ได้ก่อนแล้วบัตรใหม่เพิ่งจะให้ใช้กด

ได้วันนี้    อ้อ เรื่องของเรื่องคือสำนักงานสาขาที่ออกบัตรให้น้าเขาปิด แล้วย้ายบัญชี
ไปสาขาชิมบาชิ สาขานั้นก็ให้บัตรใหม่มา แต่เวลามันควรจะคร่อมกันสิ ไม่ใช่แบบนี้  
หนอยบัตรเก่าหมดสภาพก่อนที่บัตรใหม่จะใช้ได้โชคดีไม่ไปตกระกำลำบากที่ไหนนะเนี่ย 

วันนี้กดเงินล้างแค้นมาจนหมดบัญชีเลย ฮึ่ม เข็ดแล้ว ไม่มีเงินในกระเป๋าแล้วไม่คล่องตัว
เวลาจะไปไหน  เดินกลับมาสำนักงาน ไกลไม่ใช่เล่นเลยที่เดินมานี่  มีเงินแล้วแต่อาทิตย์นี้
คงไม่ได้ไปไหน เพราะงานเพียบต้องทำล่วงหน้าไว้ ก่อนไปโอกินาว่าอีกทีวันศุกร์นี้ 
 ไอ้จี ๘ ซัมมิท ไม่รู้จะได้เรื่องหรือเปล่า 
	
งานมี แต่อารมณ์ไม่มีทำนี่ก็แย่เหมือนกัน ต้องเรียกมันมาเป็นพักๆ  วันนี้สำเร็จไปได้แค่ชิ้นเดียว 
เหลือเวลาอีกสี่วัน รอไฟมาลนก้นอย่างเคยก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นมันก็ต้องออกมาจนได้
	
กลางคืนพยายามจะทำงาน แต่ก็ทำไม่ได้  หยิบเอาเอกสารแผ่นพับของชิบะมาเปิดดู  
วางแผนไม่เข้าสำนักงานอีกดีกว่าเลือกเอาสถานที่ไม่ไกลนัก

บัดดี้โฟนกับที่บ้าน คืนนี้มีปัญหา เจ้าน้ำไม่ได้ยินเสียงพ่อ พยายามจะนึกว่าเกิดอะไรขึ้น 
น้ำบอกว่าได้ยินบ้าง แต่มันครืดๆ ไม่เป็นภาษาคน  แย่เลยถ้าคุยกัน
ด้วยบัดดี้โฟนไม่ได้  เจ้าเฮียร์มีฟอร์ไอซีคิวตอนนี้ก็ทรยศ  ลงทับไปก็ยังไม่เวิร์ก 
	
หุดหิดๆ
	
เลยเข้าไปยึดห้องเฮียร์มีของทีเอ็มจีคุยกับลูกไปพลางๆ ใครเขาเข้ามาก็คงงง ห้องโดนอี-แฟมิลียึด 
	
	

วันต่อไป
กลับไปเมื่อวาน
กลับหน้าสารบัญ
กลับหน้าแรก