บันทึกจากญี่ปุ่น....น้าตู่ ณ ชิบะ
๑๙ กรกฎาคม  ๒๕๔๓      ลุ้นบัดดี้โฟน 

ไปสำนักงานตามปกติ อากาศร้อนเช่นเคย เมื่อวันจันทร์ 
ทากากิซังบอกว่า วันสุดท้ายของฤดูฝนในโตเกียวจบลบงแล้ว เข้าฤดุร้อนของจริงกัน
เสียที เข้าใจว่าวันนี้คือวันสุดท้ายของการเรียนภาคแรกของพวกนักเรียน พรุ่งนี้
เป็นวันหยุด  และเริ่มเข้าเทศกาลแคมปิ้งอย่างจริงจัง
	น่าสนุกๆ คราวต่อไปขึ้นเขาคงเจอวัยละอ่อนกันเพียบแน่ๆ ที่ผ่านมา
เจอแต่คนแก่ๆ เป็นส่วนใหญ่
	วันนี้อารมณ์ทำงานก็ยังไม่มีมา หวังว่าพรุ่งนี้ต้องมาแล้วนะอารมณ์จ๋า
 อย่าเสรีขนเลยเถิด พรุ่งนี้เส้นตายหลายชิ้นเชียวนะ ทำเป็นเล่นไป
	สิบเอ็ดโมงลงไปกินบะหมี่ที่โรงอาหาร ขาวหมวยสวยเก๋จมูกโด่งคนเดิมไม่มา 
มีพนักงานอีกคนมาแทน คนนี้ปกติขายที่เคาน์เตอร์ข้าว หรือไม่ก็เก็บเงิน
	ไปถึงก็สั่งชะชู เมะ ตามฟอร์ม  เธอก็ร้องชะชูเมะเสียงดัง แต่ป้ากับลุง
ที่ขายบะหมี่พูดอะไรสักอย่าง น่าจะเป็นว่า “ไปทำสิอีหนู”
	เธอก็ยิ้มๆ แล้วเดินมาหยิบบะหมี่ใส่ตะกร้อลวกลงในหม้อ  ท่าทาง
ตะกุกตะกักดี  แล้วหันมาถามน้า โชยุ  หรือเปล่า  
	เอาละสิครับ  กินมากี่เดือนแล้วไม่เคยเห็นคนขายเขาถาม
อะไรแบบนี้
	อาศัยปฎิภาณ ร้องไฮ้รับไปเลย เพราะไอ้ซอสถั่วเหลืองนี่เห็นเขาตักใส่ลง
ในชามก่อนอื่นทุกที มันน่ะจะใช่นะ
	ลุงหัวหน้ากุ๊ก หันมามองลูกน้องตัวเอง แล้วบอกว่า ..แปลเป็นไทยเลยมั้ย
 “อีหนูเอ๊ย ชะชูเมะมันต้องใส่โชยุสิ ไม่ใช่ มิโซะราเม็ง”  นี่มั่วเอานะ 
	ได้บะหมี่มา ท้องก็หิว แต่ไม่ค่อยอยากกิน  วันนี้ดันใส่พริกป่นลงไปเพียบ
กว่าปกติ ทีนี้พริกป่นญี่ปุ่นเนี่ย ตามร้านส่วนใหญ่ที่เจอมันผสมพวกงาเข้าไป 
อาจจะมีสาหร่ายด้วยนะ ไม่แน่ใจ 
	พอใส่เยอะแทนที่จะเผ็ดกลับเลี่ยน เลยกินไม่ลง ได้แค่ครึ่งชามยอมแพ้
	กลับมาที่สำนักงาน นั่งต่อเน็ตเล่นไปงั้น ไม่อยากทำงาน
	วันนี้มีคนไอซีคิวถามเรื่องภูเขาไฟระเบิด ไอ้ล่าสุดที่เกาะทางใต้ของโตเกียวน่ะ 
 น้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เห้นแต่ภาพข่าว ไม่ได้สนใจมากนัก  
	จั้งแต่มาอยู่ที่นี่ คนทางเมืองไทยถามมาถึงเหตุการณ์ภูเขาไฟระเบิดกับ
แผ่นดินไหวที่มันเกิดหลายครั้งแล้ว  หลฃายครั้งที่น้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิด ขนาดว่า
มันเกิดในโตเกียวนะ เห็นบางคนบอกว่าไอทีวีมีตัววิ่งข่าวสดเลย ตลกดีเหมือนกัน
	เข้าใจว่าคนทำข่าวทางเมืองไทยจินตนาการไม่ออกกับสภาพทางภูมิศาสตร์
ของสถานที่เกิดเหตุ กับอีกอย่างคือ ไม่มีความรู้ในเรื่องขนาดและรัศมีของแผ่นดินไหว
หรือภูเขาไฟระเบิด  เห็นภาพมันพวยพุ่งขึ้นมาในข่าวต่างประเทศก็สวมภาพจินตนาการเข้าไป
	ยกตัวอย่างเมื่อตอนภูเขาไฟอูสุประทุเมื่อเดือนมีนาคม ทางเมืองไทยก็ถาม
กันใหญ่ เป็นไรมั่งหรือเปล่า  ความจริงมันแค่ประทุ ไม่ได้ระเบิด สองมันอยู่
เกาะฮอกไกโดโน่น ไกลจากโตเกียวไปเยอะมาก  นั่งเครื่องบินจากโตเกียวไปเป็นชั่วโมงเลย
	และเขตที่กระทบกระเทือนจากภูเขาไฟอูสุคำราม ครอบคลุมพื้นที่แค่
รอบๆภูเขาไฟ  ขนาดคนที่ซัปโปโร่ซึ่งเป็นเมืองหลวงของฮอกไกโดห่างจากอูสุเยอะ
มาก ถ้าไม่อ่านไม่ดูไม่ฟังสื่อ เขาจะไม่รู้เลยว่าอะไรเกิดขึ้น เกาะเดียวกันแท้ๆ 
	เมืองที่น้าไปพักซึ่งเดินทางด้วยรถยนต์ไปสักสามสิบสี่สิบนาทีก็ถึงเมือง
ที่แผ่นดินมันไหวมาถึงก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรเลย  กระทบก็แค่ใจ เขาก็ห่วง
พรรคพวกเพื่อนฝูงญาติพี่น้องกันน่ะ
	อิทธิพลของสื่อทำให้ระยะทางในทางภูมิศาสตร์มันร่นเข้ามา กลาย
เป็นเวอร์ช่วลเวิร์ลดในสมอง แต่คนเราไม่รู้ตัว เหมือนดูหนังดูทีวีเข้าไปมากๆ 
แล้วซึมลึกจนละลายเข้าไปกับความจริง
	เช่น นึกว่าสาววัยรุ่นญี่ปุ่นมันจะน่ารักฟันกระต่ายอาโนเนะคิดขุไป
หมดเหมือนที่เห็นมาทางสื่อในเมืองไทย 
	ไม่เลยๆ ขอบอก เดินไปนี่ แม้กระทั่งย่านวัยรุ่นอย่างชิบุยะ กว่าจะ
เจอแบบที่ไม่ถึงกับไอดอลนะ เอาแค่ไปวัดตอนสายๆได้ยังหายาก
	แล้วลองดูขาสิ เหมือนท่อนอะไรนะ ยูคาลิปตัส หรือ สนขนาดกลาง
ตามร้านขายไม้ในเมืองไทย
	อุ๊ย...เผลอไปอีกแล้ว  คนเขายิ่งว่าทำไมบันทึกมีแต่สาวๆ
	ตกเย็น เอาแฮรี่ พอตเตอร์มานั่งอ่านต่อ  ไม่ค่อยได้ตั้งอกตั้งใจอ่าน 
ส่วนใหญ่อ่านบนซับเวย์ เพิ่งคืบมาได้เริ่มตอนที่ห้า
หนังสือเล่มนี้สนุกดี  เมื่อวานสั่งเป็นของขวัญให้หมอกุ้งไปเล่ม  เล่มแรก มันต้อง
อ่านเล่มแรกก่อน จะได้รู้ที่มาที่ไปของเจ้าแฮรี่เขา
	ก่อนออกจากสำนักงาน ซักซ้อมความเข้าใจกับทากากิซังอีกครั้ง  
เพราะพรุ่งนี้วันหยุด มะรืนเดินทางไปโอกินาว่า
	อาทิตย์นี้ญี่ปุ่นจะบ้า โอกินาว่า ซัมมิท กันไม่เลิกแน่นอน เมื่อวานที่ไป
เดินอิชิกาวะ ก็เห็นธงราวแขวนเต็มเมือง  เป้นธงชาติของพวกจีแปด  มีอยู่ร้านหนึ่ง
 เป็นร้านขายเหล้า เอาเพลงโอกินาว่ามาเปิดหน้าร้าน เล่นด้วยชาชินหรือพิณโอกินาว่า
ที่น้าซื้อมาตัวหนึ่งน่ะ  
	อะไรๆก็โอกินาว่า ซัมมิท  คนญี่ปุ่นนี่สามัคคีชุมนุมจริงๆ พับผ่าเถอะ
	สำหรับน้าแล้ว จี๘ ซัมมิท อิส สติวปิ้ด ซัมธิงก์
	แต่ซวยจริงๆที่เป็นนักข่าว....เพราะคิดแบบนี้ไม่ได้  
	สามทุ่มกว่าแล้ว ต้องต่อเน็ตลุ้นบัดดี้โฟน  อยากคุยกับลูก วันนี้เหงาปาก
แต่ไม่เหงาใจ โธ่ทั้งวันไม่ได้อ้าปากพูดกับใครเลย ได้แค่ตอนก่อนออกจากสำนักงาน 
เดินไปบอกอูเอโนะซังว่า รู้จักแฮรี่ พอตเตอร์ ไหม เธอเป็นคนชอบอ่านหนังสือน่ะ
 แต่บอกว่าไม่รู้จัก น้าก็เลยอธิบายให้เธอฟัง แล้วบอกว่าไปหาซื้อมาอ่านซะนะ 
	และยังไงอ่านเล่มแรกก่อนถึงจะดี
	ตกลงว่าไม่ได้ลุ้นบัดดี้โฟน เพราะ อี-แฟมิลี คืนนี้ไม่ออนไลน์ 
 ก็เลยได้แค่คิดถึงอย่างเดียว

วันต่อไป
กลับไปเมื่อวาน
กลับหน้าสารบัญ
กลับหน้าแรก