บันทึกจากญี่ปุ่น....น้าตู่ ณ ชิบะ

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๔๓      มองสิมองทะเล...เห็นลมคลื่นเห่ 

ตามกำหนดการเดิม จำได้ว่ามันควรจะกลับ
จากโอกินาว่าเช้าวันนี้   แต่เอาเข้าจริงๆ กลายเป็นกลับตอนบ่าย สงสัยพ่อทากากิซังวาง
แผนเลื่อนเวลากลับแน่นอน  เช้านี้ยอมไม่กินข้าวเช้าที่โรงแรม เพราะดูแล้วอาหารไม่
สร้างสรรค์เลย  ยอมกินแซนด์วิชเอาง่ายๆดีกว่า 
	เก้าโมงได้เวลาก็ออกมาเจอกับทากากิซัง นั่งแท็กซี่ออกไปชายทะเล 
ไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก
	โอกินาว่ามันเป็นเกาะทางใต้ของญี่ปุ่น  เป็นเมืองท่องเที่ยวด้วย น้ำทะเล
สีครามสวยเลยทีเดียวเชียวแหละ แต่เท่าที่ตระเวณมาสองเที่ยวหลายวัน รวมทั้งเที่ยว
ก่อน เราก็ยังไม่เห็นชายหาดที่มันดูสวยเข้าท่าน่าไปนอนเล่นเลย  ดูเอาจากเอกสารหรือ
หนังสือ มีอยู่บ้างแต่เป้นคนละซีกกับเมืองที่เราพัก 
	และส่วนใหญ่เขาไปเที่ยวตามเกาะกัน พวกนั้นมันจะมีหาดที่ดีๆอยู่ไม่น้อย
	แต่ไอ้เมืองนาฮา ที่น้าไปพักนี่ มันเหมือนเมองหลวงของโอกินาว่าเชียวนะ 
ใกล้ๆดรงแรมในเมืองไปไม่กี่นาทีเขาว่ามีหาด  
	ทากากิซังแต่งตัวแบบเตรียมพร้อม นุ่งกางเกงขาสั้น แล้วเตรียมของ
ใส่ถุงพลาสติคมาด้วย
	ส่วนน้าไม่ได้เตรียมพร้อม เพราะไม่มีกางเกงขาสั้น กางเกงว่ายน้ำอะไรมา 
กะว่าไปหาซื้อเอาที่ชายหาดถ้าหากว่ามันดูน่าลงไปว่ายน้ำก็จะเอากับเขาเสียหน่อย
	นั่งแท็กซี่ไปสิบห้านาทีเองก็ถึงชายหาด  อากาศแจ่มใส่ดีเหลือเกิน แดดส่องจ้า 
ไม่ขมุกขมัว เราสังเกตุความสว่างไสวได้ดีเลย  แสดงว่ามลภาวะของเมืองน้อย
	ที่ชายหาด ไม่มีอะไรอย่างที่เรานึกว่าจะมีขาย  หาดทรายก็พอใช้ น้ำทะเลใส
สะอาดน่าเล่น มีคนมาเล่นกันไม่มากนัก 
	ชายหาดก็ไม่ใหญ่ ความยาวไม่น่าจะถึง ๔๐๐ เมตรด้วยซ้ำ
	มันไม่ใช่ชายหาดธรรมชาติ  หมายถึงบริเวณนี้มันไม่มีชายหาดจริงๆหรอก
 เขากั้นเขื่อนริมทะเลไว้โดยรอบ แล้วส่วนนี้ปล่อยให้มันเว้าเข้ามา ใช้ทรายดีๆมาถม
ให้เป็นหาด ถึงไม่ธรรมชาติมันก็เหมือนธรรมชาตินั่นแหละ ไม่ต้องคิดอะไร
	เพียงแต่มันใกล้เมืองมาก น้ำทะเลก็ใสสวยดี 
และทัศนียภาพของมัน เมื่อมองจากชายหาดออกไปท้อง
ทะเล 
ชะอึ๋ย..มองสิมองทะเล เห็นลม คลื่นเห่..จูบ...สะพาน
สะพานจริงๆ สะพานที่ให้รถวิ่งไปมานั่นแหละ
เข้าใจเลือกที่สร้างชายหาดจริงๆพับเผื่อย
	ทากากิซังเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปชายหาด น้านั่งอยู่ที่เขื่อนสัก
พักก็ออกเดินสำรวจบริเวณ เพื่อจะหากางเกงว่ายน้ำสักตัวไหนๆมาทั้งทีแล้ว 
เอากะเขาหน่อยก็ยังดี
	เดินไปทางซ้ายจนถึงถนนมีแฟมิลี มาร์ท เข้าไปดู ไม่มีกางเกงขาย เลยตรง
ไปตามถนนเรื่อยๆ ไปเจอซูเปอร์มาร์เก็ตแบบชาวบ้านเข้า เขามีกางเกงขาสั้นวางขาย
หน้าร้าน หยิบมาตัวหนึ่ง พร้อมกับเข้าซื้อเบียร์สองกระป๋อง ฝากที่จอมชี้เขากระป๋องหนึ่ง
	เข้าไปในห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทุกลักทะเลดีจัง เพราะใส่ขายาว แล้วพื้น
มันเปียก กลัวกางเกงจะเปื้อนด้วย
	ต้องไปหยอดเงินเอาเหรียญมาหยอดล็อกเกอร์เก็บของด้วย 
	หลังจากเรียบร้อยก็ลงไปชายหาด นั่งจิบเบียร์ให้ละเมียดก่อนลงทะเล 
เอายาทากันแดดของทากากิซังมาทาเสียหน่อย 
	ลงไปว่ายน้ำเย็นสดชื่น ดำผุดดำว่าย ขึ้นๆลงๆ  อยู่สักชั่วโมง ก็เลิก  
ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งเช็ดผมหวีผมจนแห้ง อยู่ริมเขื่อน  แล้วสักเดี๋ยวก็รู้สึกว่าอะไร
มันขาดไปสักอย่างในกระเป๋ากางเกง
	...แว่นตาครับแว่นตา  ก็ว่าเอาติดกระเป๋ามานา แต่มันหายไปไหน เข้าไป
เช็คในห้องอาบน้ำอีกรอบ เปิดดูในล็อกเกอร์ก็ไม่เจอ  เดินไปที่ตู้ขายน้ำก็ไม่เจอ  
เดินไปที่ตู้ขายบุหรี่ก็ไม่เจอ
	ก็ว่าเอามาด้วย แต่นึกไม่ออกว่าเอามันออกจากกระเป๋ากางเกงตอนไหน 
นึกอยู่นาน ใจก็ไม่ค่อยดี จะเสียเงินอีกแล้วหรือไงเนี่ย
	สุดท้ายยอมแพ้ ลุกไปเดินเล่นดูจักจั่นดีกว่า ตอนนี้จักจั่นเยอะ ส่งเสียงลั่น
สนั่นไปทุกหนทุกแห่ง  เฮ้ ทำไมจักจั่นหน้าตาเหมือนกันไปหมด 
	ลืมเรื่องแว่นไปสักพัก
	หลังจากทากากิซังขึ้นมาจากทะเลราวๆเที่ยง ก็กลับไปโรงแรมอาบน้ำ
แต่งตัว แล้วเช้คเอาท์ออกมา ขึ้นแท็กซี่ออกมาจะไปสนามบิน บอกเรื่องแว่นกับทากากิซัง 
แกก็เลยให้แท็กซี่กลับไปที่ชายหาดอีกที ไม่มีหวังอะไรร้อก 
	ทากากิซังไปถามเด็กชายหาด ที่เขาคอยดูแลหาดน่ะ เข้าไปที่สำนักงานก็
ไม่มีของหายมาฝาก ให้นามบัตรไปเผื่อมีคนเจอ แต่น้ารอไม่ได้หรอก  เพราะไม่มีแว่นนี่
ทำงานยากซะแล้ว
	ระหว่างขึ้นเครื่องบิน ให้ทากากิซังเขียนภาษาญี่ปุ่นให้เรื่องต้องการตัดแว่นใหม่
	กลับมาถึงโตเกียวมืด ไม่ทันตัดแว่นใหม่ เลยไม่ได้ส่งต้นฉบับ มันลำบากนะ  
เพราะเราอ่านมันจะเลือนๆ ต้องถอยออกมาสักเมตรถึงจะเห็นชัดขึ้น  แล้วเมตรหนึ่งนี่มัน
จะพิมพ์เข้าไปได้ยังไง นอกจากนั้นยังต้องอ่านเอกสารประกอบด้วย
	เลิกกันเลย  บอกเจ้านายอ้อ สุดสวย ที่ประชาชาติไปว่า หนูขออนุญาติ
หน่อยนะ ฉบับนี้ มันสุดวิสัย
	ได้ไฟเขียวมา เลยตีปี๊บฉลอง เปิดอะวาโมริดื่มเข้าไป 
	ลงไปกินข้าวเย็นที่ห้องอาหาร กับข้าวหลักคือมันบดผสมหมูบดชุบแป้งอะไร
ทอดนี่แหละ ดูไม่น่าเป็นกับข้าวหลักเลย
แต่ก็กินได้ตามสมควร 
	คืนนี้อ่านแฮรี พอตเตอร์ เล่มแรกจบไปแล้ว  พรุ่งนี้ไปตัดแว่นใหม่ 
แล้วจะไปซื้อเล่มสองกับสามมาอ่านอีก 
	

วันต่อไป
กลับไปเมื่อวาน
กลับหน้าสารบัญ
กลับหน้าแรก