บันทึกจากญี่ปุ่น

๓๐ มิถุนายน ๒๕๔๓

ครบสี่เดือน...สี่กระป๋อง

เผลอหลายแผล็บก็ครบสี่เดือนเต็มแล้ว สี่เดือนเต็มที่จากบ้านมา...ไม่เอา เขียนแบบนี้เหมือนเรื่องเศร้าเกินไป เอาแบบนี้ดีกว่า...อะไรวะ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย อีกแค่สองเดือนต้องกลับบ้านแล้วเหรอเนี่ย ว้า

แค่กลับหัวกลับหางวิธีเขียนเสียหน่อย บันดาลไปอีกอารมณ์เลย

วันนี้ไปถึงที่ทำงานเอาสิบเอ็ดโมงกว่าโน่นเลย ขอเขาไว้ก่อนแล้ว เดี๋ยวนี้เป็นเด็กดี ไปไหนทำอะไรบอกเขาหมด พอถึงที่ทำงาน ถอดเสื้อ วางกระเป๋า แล้วลงไปกินข้าวเช้าตอนกลางวัน

กลับมานั่งกระดิกเท้าเล่นเย็นใจ แต่ไม่เย็นกาย อาคารในญี่ปุ่นนี่เขาไม่เปิดแอร์เย็นฉ่ำเหมือนบ้านเรา

มันก็เลยยังไงพิกล

นั่งเขียนบทความฝากนุ้ยไปส่งหนุ่ม เมืองจันทน์ หนอยส่งไปแล้วไม่ตอบนะนุ้ย จะเอาโปสการ์ดไหม

พอสี่โมงเย็นก็ไปขออนุญาตคุณทากากิซัง ว่าจะไปเดินเล่นแถวอะกิฮาบารา ถ้าไม่มีอะไรจะไปนะ

พี่จอมชี้ ซึ่งไม่ได้ไปไหนด้วยกันมาหลายวัน บอกว่าวันนี้ไม่มี เชิญตามสบาย อาทิตย์หน้าเจอกันใหม่

เก็บคอมพ์ยัดใส่กระเป๋า เดินจากสำนักงานไปขึ้นซับเวย์ แค่สิบนาทีก็ถึงอะกิฮาบาร่า เดินไปหน่อยเดียว เข้าร้านที่เล็งเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่มีพิธีรีตรองเลยนะวันนี้ เข้าไปตรงจุดที่ต้องการ

เอานิ้วจิ้มบอกคนขาย เกมบอยจอสี แล้วถามหาซอฟดะระแวร์

แพ้ทางลูก เลยต้องมาซื้อให้มัน

ได้ตลับเกมมาสองตลับ ตลับหนึ่งเป็นพิกกาจู ไม่รู้หรอกว่าเกมอะไร อ่านไม่ออก อีกตลับเห็นเป็นโคนัน ก็เลยเอามาด้วย เพราะที่บ้านชอบดูกันจัง

ก่อนออกจากร้าน แวะตรงที่ขายซีดี ถามหาเพลงที่เล่นด้วยพิณโอกินาว่า หรือ เขาเรียกชาชิน ได้มาแผ่นหนึ่ง โสย ๆ

จะเอามาแกะเพลงน่ะ

กลับมาถึงหอ อาบน้ำก่อนอื่น ตอนนี้เลิกกันแล้วน้ำอุ่นน้ำร้อน หมุนก็อกมาทางด้านน้ำเย็นเลย

สบายสดชื่น

เข้าห้องแกะเกมบอยของลูกออกมาลอง พิกกาจู ที่แท้ก็เกมพิณบอลนั่นเอง แต่ตัวตลับเกมต้องใส่ถ่านด้วย แล้วพอเล่นมันสั่นได้ ตืดๆๆๆ เอากันมันสิ

เกมมันเป็นภาษาญี่ปุ่น กดไปกดมา มั่วไปกดเปลี่ยนปุ่มคำสั่ง กว่าจะทำให้กลับเหมือนเดิมได้ เหงื่อตกไปอีกสามปี๊บ กลัวลูกมันว่าเอาน่ะ ต้องทำให้เหมือนเดิม

อีกเกม โคนัน อันนี้เสียดายเงินพิลึก ตอนซื้อไม่ทันคิด โคนันมันนักสืบ ใช้หมอง ไม่ได้มากระโดดโลดเต้น

เกมมันก็เลยออกมามีแต่ภาษาญี่ปุ่น เราก็อ่านไม่ออก

ไม่มีแอคชั่นอะไรเสียด้วย

ยอมแพ้มัน หวั่นๆลูกจะบ่นว่า ซื้อเกมอะไรมาไม่รู้ เก็บยัดใส่กล่องรวมๆของไว้ไปฝากเจมหมีกลับเมืองไทย

นั่งเปิดหนังสือ เปิดแผนที่ดูสำหรับพรุ่งนี้ ว่ารจะไปโอคุทามะ ไปเดินเล่นในเขา แล้วค้างคืนมันในนั้นเสียเลย แต่ทางมันไกล ต้องตื่นแต่เช้าๆ

ได้เส้นทางมั่นเหมาะ ไม่ยาก เพราะไปทางเดียวกับมิตาเขะซังที่ไปค้างมาแล้ว แต่นั่งรถไฟเลยไปอีกเท่านั้นเอง

สามทุ่มกว่าๆ ก็ต่อเน็ต อี-แฟมิลีได้เวลา

ลูกชายถามเรื่องเกมบอยก่อนอื่น หนีไม่พ้นจริงๆ บอกว่าซื้อมาแล้ว แล้วเล่าให้ฟังว่าซื้อตลับเกมอะไรมา น้ำบอกว่า โคนันเหรอ เล่นมาแล้ว เล่นได้

ค่อยยังชั่วหน่อย

คุยกันไม่มากนัก จำไม่ค่อยได้ด้วยเหมือนกันว่าคุยอะไรไปบ้าง รู้แต่ว่าลูกชายได้กระเป๋าตังค์ที่ทำหายบนรถตู้ขากลับบ้านวันก่อนคืนมาแล้ว คนขับรถเขาจำได้ คืนมาให้

ส่วนลูกสาว ปวดท้องเลยไม่ได้ไปโรงเรียน

แม่เขาว่าปวดท้องแต่กินหนักเลย โจ๊กสามย่านสาขาประชานิเวศน์ ๑ น่ะ ชามเล็กเสียที่ไหน แม่คนปวดท้องล่อซะเหมือนหมาเลีย

สงสัยว่ากลับไป ปรายฟ้าคงไม่เหมือนกับอีกตอนก่อนน้ามาที่นี่แน่ๆ

ก็...โตขึ้นไง

พรุ่งนี้จะไปลุยโอคุทามะ เก็บข้าวของ ...แล้วก็นอน

อะไรรอเราอยู่ช้างหน้า

ถ้ารู้ เปลี่ยนอาชีพเป็นหมอดูเลยดีกว่า รู้แต่ว่าควรเข้านอนได้แล้ว หลังหยดสุดท้ายของเบียร์กระป๋องที่สี่ ครบรอบสี่เดือนในญี่ปุ่น

วันต่อไป

กลับไปเมื่อวาน

กลับหน้าสารบัญ

กลับหน้าแรก