บันทึกจากญี่ปุ่น....น้าตู่ ณ ชิบะ

๓๑ กรกฎาคม ๒๕๔๓      ว่าด้วยบะหมี่ 
	
ไปทำงาน ไม่มีอะไร  แค่เขียนงานส่งเมืองไทย  
ก่อนเข้าที่ทำงาน แวะกินบะหมี่หนึ่งชาม แล้วก็เลยต้องมาว่ากันถึงบะหมี่ต่อ  วันนี้มีคนถามว่า 
โซบะ ต่างจาก อูด้ง ตรงไหน  แล้วน้าก็ตอบไปผิดๆ  เอาใหม่ๆ
	เส้นบะหมี่ในญี่ปุ่น โดยพื้นฐานมีอยู่สามแบบ  คือ อูด้ง  ,โซบะ และ โซเม็ง
	มันต่างกันด้วยกรรมวิธีการทำ ผสมวัฒธรธรรมนิดหน่อย ส่วนใหญ่ทำมาจาก
แป้งข้าวสาลี  ยกเว้น โซบะ ที่มาจากบัควีท
(ไปเปิดดิคกันเอาเองว่าบัควีตคืออะไร)  แต่ปัจจุบัน คงปนๆกันไป
	อูด้ง เขานวดแป้ง แล้วแผ่ไปแผ่น แล้วตัดเอา  ดังนั้นเส้นมันจะไม่กลม แต่ก็อีก
นั่นแหละ เดี๋ยวนี้เส้นอูด้งดูมันก็กลมๆ แต่ว่าขนาดมันจะใหญ่หนามากกว่าเส้นโซบะ
	โซบะนี่เขานวดแป้งแล้ว คลึง	ๆ คลี่ ๆ ยืดๆ ดึงๆ  จนเป็นเส้นกลึ่งกลม
	ส่วนโซเม็ง นี่มาอีกแบบ ใช้บีบผ่านช่องให้มันเป็นเส้น แล้วเอาไปตากให้แห้ง
	แค่สามแบบนี้ก็ชวนให้งงแล้ว วิธีกินอาจจะยิ่งงงมากกว่าอีก โดยเฉพาะร้านบะหมี่
ญี่ปุ่น เพราะเขาจะถามว่าจะเอาเส้นแบบไหน โซบะ หรือ อูด้ง 
	น้าไม่ชอบเส้นอูด้ง มันไม่เนียน ไม่คุ้นแบบบะหมี่บ้านเรา 
ไปเจอร้านที่เขาถามก็โซบะตลอด
	ถ้าเป็นร้านราเม็ง คุ้นที่สุด ทั้งเส้นและน้ำ ใส่พริกป่นเข้าไปหน่อย
ก็สบายแล้ว แต่ต้องเป้นร้านราเมงแท้ๆข้างถนนนะ ไม่ใช่ร้านบะหมี่แฟรนไชส์ที่มี
ให้เลือกเยอะๆ  
	พูดก็พูดเถอะ มาอยู่ญี่ปุ่นนี่กินบะหมี่แทบทุกวัน ลองมาหลายแบบ  
แต่มันไม่มีความหลากหลายของน้ำซุปเหมือนอย่างบ้านเรา  แบ่งออกได้ไม่กี่อย่าง
	เทียบกับก๋วยเตี๋ยวบ้านเรา น่าจะมีให้กินได้แบบรสชาติไม่ซ้ำกันทุกวัน
สักเดือน
	ก๋วยเตี๋ยวหมู ก็ไม่เหมือนก๋วยเตี่ยวไก่  ก๋วยเตี่ยวเนื้อก็มีหลากรสน้ำซุป 
น้ำใส น้ำขุ่น น้ำข้น น้ำตก
	กระทั่งก๋วยเต๋วยเรือชื่อเหมือนกัน ก็ยังมีความแตกต่างของแต่ละเจ้า
	ไม่นับรวมสูตรก๋วยเตี๋ยวประจำครอบครัวของน้าอีก ที่หาใครเหมือน
ไม่ได้เลยในโลกนี้
	ว่าไปแล้วก็คิดถึงบ้านน่ะสิ
	ออกจากที่ทำงานเร็วหน่อยวันนี้ ลงลิฟต์มาเจอกับ เจ้าหน้าที่ของอาซาฮี
ที่อยู่แผนกรับแขก บอกว่าจะมาเมืองไทยเดือนกันยายน  ห้าหกวัน ก็เลยให้นามบัตร
จากเมืองไทย มาถึงแล้วโทรฯมา จะพาไปไหนต่อไหนเท่าที่มีเวลาอำนวย
	แล้วก็ขึ้นซับเวย์ไปอะกิฮาบาร่า  ไปเดินดูกล้องดิจิตัล เด็ดมาตัว เพราะ
ไอ้ตัวเก่าแก่นี้สิ้นสภาพเรียบร้อยโรงเรียนจีน
	ใช้บัตรเอเม็กซ์รูดไป  ก็แปลกดี  จำได้ว่า น้อง เพื่อน ฮุ้ย ตอนไปกินข้าวกัน
ที่อิชิคาวะ เธอบอกว่า รูดแล้วไม่ผ่าน บ่นเอเม็กซ์มาสามกระบุงโกย  น้ารูด ไม่เห็นมีปัญหา  
ไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์เช็ค  เขาก็แค่เอาบัตรไปรูดในเครื่อง
	เออ อาจจะหุ่นให้ก็ได้....เราใช้เอเม็กซ์มาสิบกว่าปีไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย
 เท่าที่เคยมีสองสามทีก็คือร้านเขาไม่รับบัตรเอเม็กซ์  เมื่อไม่รับ อั๊วก็ไม่ซื้อ เท่านั้นเอง
	อิอิ  หัวเราะเยาะน้องๆเล่นเห็นเป็นสนุก
	กลับมาแวะซื้อปลาไหลย่างแกล้มเหล้า แล้วเข้าหอ อาบน้ำ ชาร์ตแบตกล้อง 
ดึกๆลองดูหน่อย  เขาลดราคาให้ด้วยนะนิดหน่อย  
	เริดจังเลย จากปลาไหล มาบะหมี่ ปิดท้ายด้วย โซนี ไซเบอร์  ช็อต

วันต่อไป
กลับไปเมื่อวาน
กลับหน้าสารบัญ
กลับหน้าแรก