บันทึกจากญี่ปุ่น

๘ มิถุนายน ๒๕๔๓

รู้เขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก

ตุ๊กแกสงสัยด้วยความกลัวว่าความรักมีจืดหรือไม่ เลยต้องบันระยายให้ฟังว่ามีครบทุกรส ไม่เชื่อถามสุรพล สมบัติเจริญได้ ...มีหวาน มีชื่น มีขื่น มีขม....จืดนักเติมมะนาวน้ำปลาเข้าไปสิคะ

แล้วเราไปยุ่งกับตุ๊กแกทำไม ก็ยังสงสัยอยู่

ตุ๊กแกหลับแล้ว น้ายังไม่หลับ ไม่รู้จะทำอะไร เลยมานั่งพิมพ์บันทึก การอยู่คนเดียวโดยแทบไม่ได้พูดกับใครนี่ ก็แปลกๆดีเหมือนกัน อยู่หลายคนแล้วไม่พูด ค่อยว่าไปอย่าง อันนั้นนิสัยปกติ

วันนี้น้าไม่ได้ไปทำงานหรอก ใช่ว่าขี้เกียจ แต่ไปงานเน็ตเวิร์ค-อินเทอร์โรป มา

ไม่ต้องมาล้อมวงก็ได้ จะเล่าแบบเซ็งๆนิดหน่อย เพราะเดินต่อเนื่องทั้งวัน เพลีย กลับมาถึงหอ ได้กล้วยเกือบเน่ามาใบ เขาจะเอาไปให้นก เห็นเราเข้ามา เลยโยนมาให้

งานมันจัดที่ศูนย์ประชุมมาคุฮารี จังหวัดชิบะ จังหวัดเดียวกันกับหอพักนี่แหละ แต่นั่งรถไปสามต่อ

ทำไมแท็บย่อหน้าไม่ทำงาน ชักเบื่อแล้วนะ

นั่งรถไฟมีเกือบหลงนิดหน่อย ชุมทางน่ะ รถไฟมันหลายราง ดูยาก แต่ไปถึงจนได้

ขึ้นผิด แต่อย่างว่าแหละจิตตานุภาพไง ก่อนขบวนเคลื่อนเราก็ออกมาก่อนแล้วไปขึ้นขบวนใหม่ที่ถูกต้อง

เข้าไปเดินๆ งานใหญ่นะ ตั้งแปดฮอลล์ แปดห้องโถงใหญ่ แต่มันเป็นงานเกี่ยวกับเน็ตเวิร์ค เลยค่อนข้างยาก แถมยังเป้นภาษาญี่ปุ่น เดินๆไปหาคนพูดด้วยยาก

งกนะ พวกญี่ปุ่น ปกติงานอะไรแบบนี้เขาต้องแจกของแจกเอกสารกันใหญ่ใช่ไหม นี่มันไม่ค่อยแจก จะต้องกรอกแบบสอบถามกันก่อน แล้วแบบสอบถามเป็นภาษาญี่ปุ่น พอเราบอกว่าไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น เขาก็หนีไปเลย

เทียบกับงานอย่างคอมเด็กซ์ ลาสเวกัส โห ไอ้นั่นมันแจกแหลกราญ แค่หยอดนามบัตรไปเท่านั้น

แต่งานนี้ถึงเขาแจกก็งั้นๆ แหละ ไม่รู้จะเอามาทำแมวอะไร มีแต่ภาษาญี่ปุ่น

เพราะฉะนั้นก็เลยเดินดูไปเรื่อยๆ อันไหนสนใจก็ลองถามดู ถ้าเขาไม่มีคนอธิบายภาษาอังกฤษ เราก็ถอยออกมา เอาเอกสารมาเพื่อจะดูว่ามันมีเว็บไซต์หรือเปล่า

แบบนี้ก็ได้

บู๊ธที่เข้าไปคุยด้วยบู๊ธแรก ตรงที่เข้าไปไม่เกี่ยวกับเน็ตเวิร์คเลย เป็นของโตชิบ้า โปรแกรมแปลภาษาน่ะ ยืนดูเขาอธิบายภาษาญี่ปุ่นให้อีกคนฟังอยู่ตั้งนาน พอคนนั้นไปก็ยังยืนดูอยู่อีก พนักงานเขาก็เลยคุยด้วย ตอนนี้คุยภาษาอังกฤษละ เพราะบอกเขาว่าพูดภาษาอังกฤษมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะไม่ฟังเธอนะ

ดีแฮะ โปรแกรมแปลภาษาของโตชิบ้า ได้ดิสค์มาแผ่น เขาว่าใช้ได้เดือนหนึ่ง ทดสอบดูแล้วแบบมั่วๆ เพราะเครื่องมันไม่มีฟอนต์ในระบบสำหรับภาษาญี่ปุ่น เหนื่อยเลยกว่าจะติดตั้งโปรแกรมได้

และกว่าจะลองได้ก็เหนื่อยอีกหลายทอด แต่เยี่ยม เอามาแปลเว็บเพจจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษ ต่อไปถ้าบอกว่าอ่านหนังสือพิมพ์ญี่ปุ่น ขอให้เข้าใจว่าน้าใช้วิธีนี้ก็แล้วกัน

อีกบู๊ธหนึ่ง เป็นบริษัทชื่อ ซาโอร่า นึกว่าบริษัทฝรั่ง กันเป็นญี่ปุ่นอีก แต่พนักงานหลายคนเหมือนแขกอินเดีย เข้าไปนั่งให้เขาอธิบายโปรแกรมอยู่ตั้งนาน โปรแกรมดี เป็นพวกเว็บแมนเนจเมนต์ อธิบายไปก็ยากนะ

สมมติว่าเราท่องเว็บอยู่ เซฟไว้ มันจะจัดการให้หลายอย่าง เช่น เซฟเข้ากลุ่มประเทศตามเนื้อหา เห็นไหมว่ามันดี

แล้วเวลาเราค้น สามารถค้นได้หลายแบบ ค้นจากวันที่ จากคีย์เวิร์ด หรือ ฯลฯ

เขียนคอมเมนต์แทรกระหว่างบรรทัดได้ เก็บที่อยู่เบอร์โทรศัพท์ได้ เก็บคลิปบอร์ดได้ เป็นต้น เป็นดอก เป็นใบ

เข้าท่าดี แต่โปรแกรมยังไม่วางขาย ต้องเดือนหน้า และราคาไม่เบาเลยทีเดียว เกือบหมื่นบาท

มีอีกบริษัท เป้นบริษัทอเมริกัน ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร ซอฟต์แวร์สำหรับการติดต่อสื่อสารทั่วโลก ด้วยเสียง มีภาพวิดีโอ

และกระดานพรีเซนเตชั่น

เหงื่อแตกเลย สงสารเขาสาธิต ให้น้าคุยกับคนของเขาที่ซีแอตเติ้ล

แล้วดันไปถามเขาอีกว่า คุณจะไปแข่งยังไงกับโปรแกรมหรือบริการแบบเดียวกันที่มันฟรีอย่างไฟร์เวิร์ก เป็นต้น

พี่เขาก็เลย เป็นรากมาเลยทีนี้

อ้อ...บู๊ธหนึ่งที่คนสนใจกันเยอะมากคือ เทอร์โบ ลีนุกซ์ ใครไม่รูจักลีนุกซ์ ให้ข้ามไปไม่ต้องอ่านสามสี่บรรทัด ตลกดีตรงไอ้บู๊ธเทอร์โบ ลีนุกซ์ ซึ่งไม่เล็ก หันหลังชนกับอีกบู๊ธหนึ่งใหญ่กว่า แต่ไอ้นั่นติดป้ายใหญ่เชียว

ว่า สปอนเซอร์โดยไมโครซอฟต์

ลีนุกซ์ในญี่ปุ่นนี่แรงเหมือนกันนะครับ เคยเห็นสถิติที่เขาสำรวจบริษัทธุรกิจเมื่อสองสามเดือนก่อน เว็บเซิร์ฟเวอร์เดี๋ยวนี้ ใครยังใช้วินโดวส์เอ็นที ก็คงพวกเมาค้าง..แต่มีนะ พวกเนียะ

อ้อ...ในญี่ปุ่นมีแมกาซีน ลีนุกซ์ อยู่หลายเล่มเลย ลีนุกซ์ล้วนๆ

น่ามีคนทำในเมืองไทยมั่ง เอาซะทีก็ดีเหมือนกัน

เดินออกจากศูนย์ประชุมตอนเย็น มาเจอคนนั่งขายของเล่นขวางมทางอยู่ สนุกจัง เป็นกระดาษรูปตัวตลกประจำคณะละครสัตว์ มีขามีรองเท้า แล้วมันก็เต้นตามสั่ง ดูไปหัวเราะไป คนขายนั่งอยู่บนม้านั่งเล็ก สั่ง..กระโดด มันก็กระโดด

บอกตีลังกามันก็ทำ เอามือทำปืน ยิงเปรียงมันก็ล้มลงไปตาย

มันต้องแหกตาอะไรสักอย่าง ไอ้หนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งจ่ายเงินไปพันเยนซื้อมาตัว แล้วเอามือปาดไปเพื่อจะดูว่ามีเส้นอะไรชักใยอยู่ ก็ไม่มี ยื่นหน้าไปสั่ง.กระโดด ไอ้ตัวตลกนั่นกระโดดตามสั่งซะด้วย

ยืนดูอยู่ตั้งนาน สนุกดี

สุดท้ายซื้อมันมาตัวหนึ่ง

รู้เขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก

กลับมาถึงหอ แกะดู นั่นไง มันมีเอ็นบางๆมาให้ม้วนหนึ่ง

พร้อมกับกระดาษาสอนวิธีกระตุก

กระตุกตลอดเวลาเวลา คนจะไม่สังเกตเห็นเอ็นเส้นนี้

จะเอาไปหลอกใครต่อดี หลังจากโดนหลอกมาแล้ว

ต้องมีสักคนสองคนหลอกน่า